DNA-registratie van alpaca's: Wat, hoe, waarom?

De laatste twee decennia werden op alle continenten ter wereld registratiesystemen voor alpaca's opgericht. Verschillende methodes werden hiervoor toegepast, gaande van een systeem dat DNA-testen en ouderschapscontrole verplicht, tot een snelle elektronische registratie zonder dat er DNA aan te pas komt.

European Alpaca Register geeft verenigingen de kans om hun leden, naar vrije keuze, de dieren te laten registreren, met of zonder DNA.

European Alpaca Register geeft zijn leden de kans om, naar vrije keuze, de dieren te registreren, met of zonder DNA. Echter worden enkel en alleen de dieren die met DNA worden geregistreerd, opgenomen in het EAR-stamboek.

Indien men het dus niet nodig acht om een dier te laten opnemen in het EAR-stamboek, dan kan dit dier toch geregistreerd worden en dit geheel gratis.

Het afnemen van een druppeltje bloed is voldoende om het DNA van een dier in kaart te brengen. Dit gebeurt zeer eenvoudig, bv. door het aanprikken van het oor. De druppel bloed wordt op een kartonnetje aangebracht, en opgestuurd voor analyse naar het labo. Aan de hand van een panel 'DNA-markers', wordt een DNA-fingerprint van elk individueel dier opgeslagen in de database. Met deze fingerprint wordt dan het ouderschap van het dier gecontroleerd en geverifieerd. Het registreren met DNA, en de bijhorende ouderschapscontrole, heeft als allerbelangrijkste pluspunt, dat er een waterdichte stamboom kan worden opgesteld. Elk dier dat tot deze stamboom behoort, heeft ook werkelijk de voorouders en de nakomelingen die in de stamboom vermeld staan. Op deze manier wordt de kans tot fraude geminimaliseerd.

Als koper van een dier, wil u ongetwijfeld met zekerheid weten van welke voorouders dit dier afstamt, en ook welke nakomelingen het eventueel al op de grond heeft gezet. Andersom is het ook van het allergrootste belang om, als alpacafokker, een waterdichte stamboom te kunnen voorleggen aan mogelijke kopers.

Een bijkomend voordeel van DNA-controle is dat, indien de ouders van een dier niet zijn gekend, deze makkelijk kunnen worden opgespoord in het stamboek. Dit is vooral van toepassing als de fokker geen zekerheid heeft over de hengst die de werkelijke bevruchting tot stand heeft gebracht. DNA-registratie vraagt een kleine financiële inspanning, maar dit weegt niet op tegen de meerwaarde die de fokgroep hierdoor verkrijgt.